Vroeger speelden we er kaartspelletjes mee. Eénentwintigen, inzet 1, en een maximale verhoging (raise zou ik het in deze pokertijd noemen) van 5. Fiches, dat waren het, niet meer. Toch hebben ze me altijd gefascineerd, die 1-centmunten. Naar mijn idee al eeuwen voor mijn tijd afgeschaft, een directe confrontatie met vroeger. Toen ijsjes nog 4 cent kosten, een trekdrop een halve cent en een bakje zakje patat een kwartje.

Lopend van de markt naar huis over de Hercules Seghersstraat lag er zomaar 1. Opgegraven door een hond? Verloren door een nostalgische oude man op zoek naar een 2-euromunt voor de parkeerautomaat? Mijn oog viel er direct op. Bij nadere inspectie vallen me de prachtige letters van het woord 'cent' op, en de mooie pictogrammetjes van de muntslagers. Zo maken ze het niet meer. Hij zit nu tot ik 'm verlies of per ongeluk uitgeef in een winkel die nog in centen rekent in mijn portemonnee.

Maar nu vraag ik mij af. Wat zullen kinderen die nu 1 zijn over een paar jaar voor gevoel hebben bij zo'n munt? Of welke munt zou eenzelfde gevoel opwekken? Zo'n lelijke 1- of 2-eurocentmunt? Is een gulden-dubbeltje al te lang geleden?